Polska

Poniżej wkleiłam list do premiera, ale najpierw parę słów komentarza. Pamiętam, choć jak przez mgłę, jak służby zabiły Blidę. Podobno zabiły ją w łazience. Nie cenię śp. Blidy, ale takie mordowanie to kompletne barbarzyństwo. Wpadli do jej mieszkania jak banda maczo, pewnie dumni z siebie. Taki styl zapanował w tym kraju — fascynacja siłą i władzą. Gdyby tym służbom zlecić zamordowanie śp. Popiełuszki, na pewno by to wykonali, i to dokładnie według instrukcji.

Szanowny Panie Premierze,

Dotyczy: moich pism skierowanych do Urzędu Premiera w dn.dn.: /…/

Ponownie składam skargę na poczynanie tajnych służb wobec mojej osoby. Jesienią 2016 r. rozpoczęła się tajna operacja polskich służb, nie wiem której dokładnie instytucji. Służby dosłownie wtargnęły w moje życie osobiste, łamiąc kompletnie moje prawa obywatelskie, a nawet prawa człowieka. Nie podano mi powodu ani żadnego tytułu prawnego owego wtargnięcia. Zgodnie z obowiązującym prawem, obywatel powinien zostać poinformowany, z jakiego powodu służby państwowe naruszają jego prywatność, jakie są to służby, a jeśli to naruszenie prywatności polega na wkroczeniu do domu obywatela, służby powinny pokazać obywatelowi nakaz prokuratorski. Te wymogi prawne nie zostały spełnione. Nie powinna zwalniać z wymogów prawnych forma wtargnięcia służb. Zastosowanie techniki elektromagnetycznej w celu nawiązania kontaktu bezpośredniego z obywatelem, zwłaszcza w jego mieszkaniu, też nie powinno zwalniać służb z obowiązku zachowania wspomnianych wymogów prawnych.

Kontakt bezpośredni przy zastosowaniu fal elektromagnetycznych stanowi dla obywatela sytuację przymusową. Obywatel nie ma przecież możliwości przerwania kontaktu ze służbami w dowolnym momencie, jak to jest możliwe podczas na przykład rozmowy telefonicznej. Naruszenie prywatności też jest szczególnego rodzaju: człowiek jest zaskakiwany we własnym domu w różnych sytuacjach. „Wizyty” służb oraz świadomość, że taka „wizyta” może w każdej chwili nastąpić, to powód do stresu, strachu i nerwic. Nękanie obywatela tego rodzaju „wizytami” może doprowadzić do załamania nerwowego, a w konsekwencji nawet rozbicia rodziny i uniemożliwienia wykonywania pracy zawodowej.

W ostatnich latach napisałam do Rządu kilka listów, których daty wymieniam na wstępie tego listu. Opisałam w nich problem tajnych operacji służb państwowych wobec mnie, a także metody, z których większość narusza moją nietykalność cielesną w sposób tak skandaliczny, że zasługuje na miano tortur, a nawet zamachu na moje zdrowie i życie. Natomiast sama technika zasługuje na miano, już nie techniki służącej do kontaktu bezpośredniego, lecz na miano broni. Nie otrzymałam dotąd od Rządu żadnych wyjaśniających odpowiedzi, a jedynie radę zwrócenia się do policji lub prokuratury. Rada okazała się – jak pisałam w ostatnim piśmie – bezużyteczna, ponieważ dla obu instytucji sprawa jest za trudna. Natrafiłam w Internecie na „Interpelację nr 1903 do ministra obrony narodowej w sprawie działań Ministerstwa Obrony Narodowej dotyczących broni elektromagnetycznej”, z której wynika, że temat broni elektromagnetycznej nie jest dostatecznie znany nawet posłom RP, a postawione przez posła pytania dowodzą, do jakiego stopnia sprawa broni elektronicznej jest w Polsce tematem tabu, co wynika również z odpowiedzi na tą Interpelację. Dekady przemilczania faktu stosowania broni elektronicznej w Polsce i odmawiania ofiarom nieludzkich praktyk pomocy państwa przejdą do historii jako etap jak najbardziej dla Polski wstydliwy. Pomimo że w naszym kraju funkcjonuje kilka partii, widać, że w dziele utrzymywania tego tabu wszystkie partie są zastanawiająco zgodne. Pod tym względem panuje – można powiedzieć – jednopartyjność. Jeden duch łączy wszystkie partie, a po drugiej stronie my, bezbronny naród. Tymczasem, w ciągu minionych dekad niecni intryganci polityczni i strategiczni doszli już do najwyższej perfekcji, a w dziele mataczenia broń psychotroniczna przydatna jest im w pełnej skali. Przy czym zamożność w naszym kraju jest wprost proporcjonalna do współpracy z owymi niecnymi intrygantami, odmowa współpracy postrzegana jest jako wina. Jakoś dziwnie rozmyła się moralność i zasady w kwestii współpracy, bo przecież współpraca obywatela ze służbami powinna odbywać się według określonych praw i przy zachowaniu ścisłych reguł konspiracji. Obywatel, chcąc pomagać ojczyźnie, ma prawo wyboru, z którymi służbami chce współpracować i czy w ogóle chce współpracować. Współpraca powinna ponadto mieć formalne, legalne ramy.

Ponownie składam skargę na poczynania służb wobec mnie, ponieważ skutkiem ich działań i nieludzkiego traktowania zrujnowano moje życie, godząc jednocześnie w moją reputację. Nie może być tak, by Polak we własnej ojczyźnie traktowany był jak najgorszy wróg. Nie można akceptować barbarzyńskich nalotów na człowieka i jego dom jako coś normalnego.