ANTYKOMUNIZMEM
POWINIEN ZAJĄĆ SIĘ INTERPOL!!!
Nowy właściciel mieszkania, w którym mieszkam, zatelefonował do mnie i zażądał, abym się wyprowadziła natychmiast i przekazała mu klucze od mieszkania. Siata amerykańska zadziałała? Czy SKW coś o tym wie?
5 Niewolnicy, ze czcią i bojaźnią w prostocie serca bądźcie posłuszni waszym doczesnym panom, jak Chrystusowi, 6 nie służąc tylko dla oka, by ludziom się podobać, lecz jako niewolnicy Chrystusa, który z duszy pełnią wolę Bożą 7 Z ochotą służcie, jak gdybyście [służyli] Panu, a nie ludziom, 8 świadomi tego, że każdy – jeśli uczyni co dobrego, otrzyma to z powrotem od Pana – czy to niewolnik, czy wolny. 9 A wy, panowie, tak samo wobec nich postępujcie: zaniechajcie groźby, świadomi tego, że w niebie jest Pan zarówno ich, jak wasz, a u Niego nie ma względu na osoby. /Ef 6/
Terror psychologiczny, znany również jako przemoc psychiczna lub emocjonalna, to forma systematycznego i długotrwałego znęcania się, która nie pozostawia widocznych śladów na ciele, ale powoduje głębokie i bolesne rany na psychice.
Polega na stosowaniu różnych technik manipulacji, zastraszania i izolacji w celu podporządkowania sobie drugiej osoby, zniszczenia jej poczucia własnej wartości i niezależności.
Oto szczegółowy opis tego zjawiska:
Główne cele terroru psychicznego:
- Kontrola: Sprawca dąży do uzyskania całkowitej władzy nad myślami, uczuciami i zachowaniem ofiary.
- Zniszczenie poczucia własnej wartości: Ofiara ma być przekonana, że jest nic niewarta, głupia, brzydka, histeryczna lub że bez sprawcy sobie nie poradzi.
- Izolacja: Odcięcie ofiary od jej systemu wsparcia (rodziny, przyjaciół), aby stała się całkowicie zależna od oprawcy.
Typowe metody i techniki:
Terror psychologiczny przybiera różne formy, które często występują równocześnie:
- Gaslighting (zagazowywanie): To jedna z najbardziej podstępnych technik. Sprawca systematycznie zaprzecza faktom i uczuciom ofiary, wmawiając jej, że to, co widzi, słyszy i czuje, jest nieprawdą.
- Przykład: „Nigdy czegoś takiego nie powiedziałem/am”, „Ty sobie wszystko wymyślasz”, „Przewrażliwiona jesteś, to był tylko żart”.
- Ośmieszanie i poniżanie: Wyśmiewanie poglądów, wyglądu, sposobu bycia ofiary, często w obecności innych osób, ale też na osobności. Sarkazm, złośliwe komentarze, ironia.
- Krytyka i wytykanie błędów: Ciągłe, drobiazgowe wytykanie wszystkiego, co ofiara robi „źle”. Sprawca stawia niemożliwe do spełnienia wymagania, a ofiara nigdy nie jest w stanie mu dogodzić.
- Izolacja: Stopniowe odsuwanie ofiary od bliskich.
- Przykład: Krytykowanie przyjaciół i rodziny („Oni cię nie rozumieją tak jak ja”), wywoływanie kłótni przed wyjściem ofiary z domu, robienie awantur o spędzanie czasu z innymi.
- Zastraszanie i szantaż emocjonalny: Groźby (nawet zawoalowane), krzyki, trzaskanie drzwiami, niszczenie przedmiotów, agresywne gesty. Szantażowanie uczuciami („Jak mi zrobisz X, to ja zrobię Y”).
- Stosowanie przemocy ekonomicznej: Kontrolowanie wszystkich finansów, uniemożliwianie podjęcia pracy, zabieranie pieniędzy, zmuszanie do proszenia o każdą złotówkę.
- Niszczenie rzeczy osobistych: Celowe niszczenie lub chowanie przedmiotów, które są dla ofiary ważne.
- Traktowanie jak służącego: Narzucanie ofierze wszystkich obowiązków domowych, a następnie krytykowanie efektów.
Skutki terroru psychicznego:
Długotrwałe poddawanie się takim zachowaniom prowadzi do poważnych konsekwencji zdrowotnych:
- Zaburzenia lękowe: Ciągłe napięcie, strach, ataki paniki.
- Depresja: Poczucie beznadziei, smutku, utrata sensu życia.
- Obniżone poczucie własnej wartości: Ofiara w końcu zaczyna wierzyć w to, co mówi oprawca.
- Zespół stresu pourazowego (PTSD): Nawracające wspomnienia, koszmary, unikanie sytuacji przypominających traumę.
- Problemy somatyczne: Bóle głowy, brzucha, problemy z koncentracją, zaburzenia snu i apetytu.
- Izolacja społeczna: Ofiara zrywa kontakty z bliskimi, często wstydząc się swojej sytuacji lub będąc do tego zmuszona.
- Utrata zaufania do siebie i innych: Trudność w podejmowaniu decyzji, ciągłe analizowanie, czy to, co się robi, jest „dobre”.
Terror psychologiczny może występować w różnych relacjach:
- W związkach partnerskich (tzw. przemoc domowa)
- W relacjach rodzic-dziecko
- W miejscu pracy (mobbing)
- W grupach rówieśniczych (np. w szkole)
Co robić, jeśli doświadczasz terroru psychologicznego?
- Uświadomienie sobie problemu: To najtrudniejszy i najważniejszy krok. Nazwij to, czego doświadczasz, po imieniu. To nie „taka relacja”, „trudny charakter” czy „Twoja wina” – to przemoc.
- Szukanie wsparcia: Porozmawiaj z zaufaną osobą – przyjacielem, członkiem rodziny. Nie izoluj się.
- Kontakt ze specjalistą: Psycholog, psychoterapeuta lub interwenta kryzysowego. Pomoże Ci odbudować poczucie własnej wartości i opracować plan wyjścia z sytuacji.
- Kontakt z organizacjami pomocowymi: W Polsce działa wiele fundacji i telefonów zaufania (np. Niebieska Linia – 800 120 002), które oferują bezpłatną i anonimową pomoc.
- Zabezpieczenie dowodów: Jeśli to możliwe, zapisuj sytuacje, zachowuj SMS-y i maile. Może to być przydatne w przyszłości.
- Ustalenie granic i planu: Zastanów się, jak możesz chronić swoją przestrzeń i, jeśli to konieczne i możliwe, jak bezpiecznie zakończyć tę toksyczną relację.
Pamiętaj, że nikt nie ma prawa Cię poniżać, kontrolować i odbierać Ci radości życia. Zasługujesz na szacunek, miłość i bezpieczeństwo.
Wreszcie mam fotel, który nie trzeszczy przy każdym najmniejszym ruchu. Trzeszczący fotel to jak czapka krakowska z pawim piórkiem, demaskująca twoją pozycję w okopach na froncie. Matka od razu wie, że wstałam w nocy i usiadłam do komputera. A gdy słyszy, że ja wstałam, a sama też nie śpi, wtedy zwala mi się tu do kuchni, bo nagle chce jej się pić, jeść i ma potrzebę pogadać towarzysko, czyli o tym, co jej aktualnie dolega. A ja chcę sobie w spokoju coś przy komputerze popisać, poczytać i pooglądać!!! Teraz usiadłam po cichu jak duch i nic nie zatrzeszczało. Komfort. W pokoju u matki nadal ciemno, kot chwilowo nie krzyczy. Wielka ulga.
Tak, mój kot krzyczy. Ma prawie dziewiętnaście lat, a podobno wszystkie koty na starość wokalizują. Nasz wokalizuje w ten sposób, że nie miauczy, tylko krzyczy, a czasem wręcz wrzeszczy. Od kogo on się tego nauczył? Ano nauczył się od nas. Nieraz był świadkiem awantur między mną a matką i pewnie doszedł do wniosku, że chcąc osiągnąć istotną pozycję w stadzie, należy krzyczeć. A nawet trzeba wrzeszczeć tak głośno jak to możliwe, aby wymusić jakieś usługi, na przykład miskę jedzenia, posprzątanie brudnej kuwety WC, głaskanie lub po prostu nasze towarzystwo i zainteresowanie. Co jest do licha, przecież ja mam potrzeby!!!!!! – tak by to można zinterpretować.
Teraz wreszcie robię coś sensownego – piszę. Robię coś godnego homo sapiens, bo przed chwilą jeszcze wykonywałam kretyńskie prymitywne czynności małpy, aby móc przy komputerze w ogóle usiąść. Komputer mam w kuchni, tu też sypiam na materacu. Musiałam ten materac przesunąć, aby przysunąć do komputera fotel. Aby przesunąć materac, musiałam pościągać z niego całą pościel wraz z trzema dodatkowymi kocykami, które wypełniają zagłębienie pośrodku, odgniecione w materacu (za „trzynastkę” kupię sobie nowy, znów będzie na dwa-trzy lata). Po ustawieniu materaca we właściwym miejscu, z uwzględnieniem miejsca w kuchni dla mojej kwarcowej farelki, z powrotem wszystkie te bety i bambetle poukładałam. I wreszcie siedzę. W międzyczasie deptając po moim pościelonym już materacu dotarłam do czajnika i zrobiłam sobie małą kawkę.
Strajk włoski to forma protestu, w której pracownicy wykonują swoje obowiązki z wyjątkową dokładnością, co prowadzi do znacznego spowolnienia tempa pracy i obniżenia wydajności.
Czym jest strajk włoski?Strajk włoski, znany również jako „sciopero bianco”, to specyficzna forma protestu, w której pracownicy nie przestają pracować, ale wykonują swoje obowiązki w sposób skrajnie drobiazgowy i powolny. Celem tego działania jest wywarcie presji na pracodawców w celu poprawy warunków pracy lub wynagrodzenia, bez formalnego opuszczania stanowisk.
Dla wielu Polaków wojna z Rosjanami byłaby wojną bratobójczą, ponieważ łączy nas historia. Przeżyliśmy wspólnie czasy Układu Warszawskiego i to nas łączy, nie dzieli, jak by chcieli Amerykanie!
Moja mama nie jest normalna. Dopóki z tatą byli małżeństwem, nie zauważałam tego – tata umiejętnie panował nad atmosferą naszej trzyosobowej rodziny.. Ale gdy rozwiedli się w połowie lat siedemdziesiątych, relacje między mną a nią stały się… dziwne. Zaczęła zachowywać się w stosunku do mnie w sposób tak przykry, jakby nagle stała się inną osobą. Początkowo przypisywałam to jej przeżyciom w reakcji na porzucenie przez tatę. Współczułam jej i wybaczałam, ale tym sposobem wyrządziłam sobie krzywdę – powinnam była już wtedy ją winić!
Nasze relacje nigdy nie poprawiły się, tak jest do dziś. Bardzo skrupulatnie moi prześladowcy wykorzystywali ułomność umysłową, ale też moralną mojej mamy. Szalenie skrupulatnie, zadziwiająco skrupulatnie, jakby chodziło im o coś wielkiego, a nie tylko o jedną mnie. To było jak popis ich absolutnych możliwości organizacyjnych, nieustępliwości, determinacji i perfekcji. Może obserwatorzy tej sytuacji mieli się bać? Może więc był to terror, który miał zmusić obserwatorów do uległości? Nikt przecież nie chciałby mieć w domu tak zrujnowanych relacji rodzinnych.
Śledztwo Al Jazeery ujawniło, że „Izrael” użył w Strefie Gazy broni termicznej i termobarycznej, w wyniku czego niemal 2 842 ciała Palestyńczyków nie nadają się do identyfikacji. Według danych Obrony Cywilnej w Gazie oraz relacji ekspertów medycznych ofiary dosłownie „wyparowały” w miejscach uderzeń.
Raport śledczy opublikowano 10 lutego 2026 roku. Wskazano w nim na użycie broni produkcji amerykańskiej — termicznej i termobarycznej — zdolnej do wytwarzania temperatur przekraczających 3 500 °C. Przy tak ekstremalnym cieple materiał biologiczny może ulec niemal całkowitemu rozpadowi.
Czytaj więcej na vivapalestyna.pl
Mam takie urojenie, że od kilkudziesięciu lat torturuje się w Polsce ludzi falami… Osoby cywilne, niewinne ofiary dopadane są falami w miejscach prywatnych. A pewnie nie tylko osoby cywilne i pewnie nie tylko po domach. Ale oficjalnie mamy suwerenność, pokój, demokrację i mnóstwo sojuszników na Zachodzie, zwłaszcza sojusze i porozumienia obronne ze Stanami Zjednoczonymi. Po ataku na WTC i ogłoszeniu przez USA wojny z terroryzmem nasze służby biegały po parkach i dworcach w poszukiwaniu reklamówek z podejrzaną wybuchową zawartością. Teraz biegają w ramach „Operacji Horyzont”:
Wzmocnienie bezpieczeństwa poprzez wspólne patrole, ochronę infrastruktury, przeciwdziałanie aktom dywersji, zwiększenie obecności służb w przestrzeni publicznej oraz podnoszenie odporności społecznej na dezinformację to główne cele uruchamianej przez Wojsko Polskie operacji na rzecz wzmocnienia bezpieczeństwa.
gov.pl
Ciekawe, że te windy się tak same urywają, psy zagryzają ludzi po domach i w plenerze, ojcowie katują swoje dzieci-niemowlęta, policjanci rzucają się na siebie w pijanym widzie i nożem w ręce, jak na przykład kiedyś, lata temu dwóch policjantów z posterunku na osiedlu Zgody 10.
Gdy ma miejsce jakaś sprawa kryminalna, to przy pozytywnym jej rozwiązaniu wyjaśnia się rola, jaką pełniły w niej poszczególne osoby. Wyjaśnia się, kto był ofiarą, a kto sprawcą przestępstwa. Natomiast w świecie wywiadów osoba, której wywiad przypisał jakąś rolę, do końca życia pozostaje pod tego wywiadu nadzorem i przypisana tej osobie rola może nigdy nie zostać wyjaśniona. A jeśli rola jest fikcją? A jeśli wywiadowi chodzi o stworzenie pozorów, że osoba pełni pewną rolę? Gdy osoba godzi się na taki plan wywiadu, wtedy jest OK. A jeśli osoba nie godzi się? Niezależnie od tego, czy osoba godzi się czy nie, pozostaje pod nadzorem danego wywiadu do końca życia, szczególnie jeśli mowa jest o wywiadzie USA.
ps. Może wreszcie stosowny wywiad poniósłby koszty tej pożal się boże operacji??! Bo na razie wszystkie koszty spadły na mnie! Jakim prawem??!
Tylko świnie siedzą w kinie!
This will close in 1 seconds