Bernard Ładysz – Ten Zegar Stary [YT]
Względy społeczne [Bing AI] – w cywilizowanych krajach znane jest to pojęcie, nie tylko teoretycznie
Względy społeczne odnoszą się do aspektów związanych z dobrostanem i potrzebami społeczeństwa, które powinny być brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji administracyjnych oraz w kontekście przepisów prawnych.
Definicja i kontekst
Względy społeczne to pojęcie, które nie ma ściśle określonej definicji w przepisach prawnych, ale jest interpretowane na podstawie orzecznictwa sądowego. Zwykle odnoszą się do sytuacji losowych lub nadzwyczajnych okoliczności, które mogą wpływać na możliwość realizacji zobowiązań, takich jak terminy składania rozliczeń w ramach działalności gospodarczej.
Zastosowanie w prawie
Prawo często uwzględnia względy społeczne, dążąc do zapewnienia równowagi między potrzebami społeczeństwa a prawami jednostek. Decyzje administracyjne podejmowane w oparciu o interes społeczny mają na celu służenie dobru ogółu społeczeństwa, nawet jeśli może to wpłynąć na pewne jednostki niekorzystnie
Przykłady
- Refundacja kosztów: W kontekście refundacji kosztów wyposażenia stanowiska pracy, względy społeczne mogą być podstawą do przedłużenia terminu składania rozliczeń w wyjątkowych przypadkach, takich jak sytuacje losowe. 1
- Decyzje administracyjne: W przypadku sprzeczności między interesem społecznym a prawami jednostek, organy administracyjne powinny dążyć do realizacji obu rodzajów interesów w sposób możliwie najpełniejszy. 1
- Względy społeczne są zatem istotnym elementem w procesie podejmowania decyzji administracyjnych i mają na celu ochronę dobra ogółu społeczeństwa.
Traktowana jestem w tym kraju jak wyrzutek i gangster!
Ziemia obiecana – Logika prezesa Grunspana
Sprawa mieszkania
Nowy właściciel mieszkania, w którym mieszkam, zatelefonował do mnie i zażądał, abym się wyprowadziła natychmiast i przekazała mu klucze od mieszkania. Siata amerykańska zadziałała? Czy SKW coś o tym wie?
Cytat na dziś — Niewolnicy a panowie
5 Niewolnicy, ze czcią i bojaźnią w prostocie serca bądźcie posłuszni waszym doczesnym panom, jak Chrystusowi, 6 nie służąc tylko dla oka, by ludziom się podobać, lecz jako niewolnicy Chrystusa, który z duszy pełnią wolę Bożą 7 Z ochotą służcie, jak gdybyście [służyli] Panu, a nie ludziom, 8 świadomi tego, że każdy – jeśli uczyni co dobrego, otrzyma to z powrotem od Pana – czy to niewolnik, czy wolny. 9 A wy, panowie, tak samo wobec nich postępujcie: zaniechajcie groźby, świadomi tego, że w niebie jest Pan zarówno ich, jak wasz, a u Niego nie ma względu na osoby. /Ef 6/
Terror psychologiczny [DeepSeek AI]
Terror psychologiczny, znany również jako przemoc psychiczna lub emocjonalna, to forma systematycznego i długotrwałego znęcania się, która nie pozostawia widocznych śladów na ciele, ale powoduje głębokie i bolesne rany na psychice.
Polega na stosowaniu różnych technik manipulacji, zastraszania i izolacji w celu podporządkowania sobie drugiej osoby, zniszczenia jej poczucia własnej wartości i niezależności.
Oto szczegółowy opis tego zjawiska:
Główne cele terroru psychicznego:
- Kontrola: Sprawca dąży do uzyskania całkowitej władzy nad myślami, uczuciami i zachowaniem ofiary.
- Zniszczenie poczucia własnej wartości: Ofiara ma być przekonana, że jest nic niewarta, głupia, brzydka, histeryczna lub że bez sprawcy sobie nie poradzi.
- Izolacja: Odcięcie ofiary od jej systemu wsparcia (rodziny, przyjaciół), aby stała się całkowicie zależna od oprawcy.
Typowe metody i techniki:
Terror psychologiczny przybiera różne formy, które często występują równocześnie:
- Gaslighting (zagazowywanie): To jedna z najbardziej podstępnych technik. Sprawca systematycznie zaprzecza faktom i uczuciom ofiary, wmawiając jej, że to, co widzi, słyszy i czuje, jest nieprawdą.
- Przykład: „Nigdy czegoś takiego nie powiedziałem/am”, „Ty sobie wszystko wymyślasz”, „Przewrażliwiona jesteś, to był tylko żart”.
- Ośmieszanie i poniżanie: Wyśmiewanie poglądów, wyglądu, sposobu bycia ofiary, często w obecności innych osób, ale też na osobności. Sarkazm, złośliwe komentarze, ironia.
- Krytyka i wytykanie błędów: Ciągłe, drobiazgowe wytykanie wszystkiego, co ofiara robi „źle”. Sprawca stawia niemożliwe do spełnienia wymagania, a ofiara nigdy nie jest w stanie mu dogodzić.
- Izolacja: Stopniowe odsuwanie ofiary od bliskich.
- Przykład: Krytykowanie przyjaciół i rodziny („Oni cię nie rozumieją tak jak ja”), wywoływanie kłótni przed wyjściem ofiary z domu, robienie awantur o spędzanie czasu z innymi.
- Zastraszanie i szantaż emocjonalny: Groźby (nawet zawoalowane), krzyki, trzaskanie drzwiami, niszczenie przedmiotów, agresywne gesty. Szantażowanie uczuciami („Jak mi zrobisz X, to ja zrobię Y”).
- Stosowanie przemocy ekonomicznej: Kontrolowanie wszystkich finansów, uniemożliwianie podjęcia pracy, zabieranie pieniędzy, zmuszanie do proszenia o każdą złotówkę.
- Niszczenie rzeczy osobistych: Celowe niszczenie lub chowanie przedmiotów, które są dla ofiary ważne.
- Traktowanie jak służącego: Narzucanie ofierze wszystkich obowiązków domowych, a następnie krytykowanie efektów.
Skutki terroru psychicznego:
Długotrwałe poddawanie się takim zachowaniom prowadzi do poważnych konsekwencji zdrowotnych:
- Zaburzenia lękowe: Ciągłe napięcie, strach, ataki paniki.
- Depresja: Poczucie beznadziei, smutku, utrata sensu życia.
- Obniżone poczucie własnej wartości: Ofiara w końcu zaczyna wierzyć w to, co mówi oprawca.
- Zespół stresu pourazowego (PTSD): Nawracające wspomnienia, koszmary, unikanie sytuacji przypominających traumę.
- Problemy somatyczne: Bóle głowy, brzucha, problemy z koncentracją, zaburzenia snu i apetytu.
- Izolacja społeczna: Ofiara zrywa kontakty z bliskimi, często wstydząc się swojej sytuacji lub będąc do tego zmuszona.
- Utrata zaufania do siebie i innych: Trudność w podejmowaniu decyzji, ciągłe analizowanie, czy to, co się robi, jest „dobre”.
Terror psychologiczny może występować w różnych relacjach:
- W związkach partnerskich (tzw. przemoc domowa)
- W relacjach rodzic-dziecko
- W miejscu pracy (mobbing)
- W grupach rówieśniczych (np. w szkole)
Co robić, jeśli doświadczasz terroru psychologicznego?
- Uświadomienie sobie problemu: To najtrudniejszy i najważniejszy krok. Nazwij to, czego doświadczasz, po imieniu. To nie „taka relacja”, „trudny charakter” czy „Twoja wina” – to przemoc.
- Szukanie wsparcia: Porozmawiaj z zaufaną osobą – przyjacielem, członkiem rodziny. Nie izoluj się.
- Kontakt ze specjalistą: Psycholog, psychoterapeuta lub interwenta kryzysowego. Pomoże Ci odbudować poczucie własnej wartości i opracować plan wyjścia z sytuacji.
- Kontakt z organizacjami pomocowymi: W Polsce działa wiele fundacji i telefonów zaufania (np. Niebieska Linia – 800 120 002), które oferują bezpłatną i anonimową pomoc.
- Zabezpieczenie dowodów: Jeśli to możliwe, zapisuj sytuacje, zachowuj SMS-y i maile. Może to być przydatne w przyszłości.
- Ustalenie granic i planu: Zastanów się, jak możesz chronić swoją przestrzeń i, jeśli to konieczne i możliwe, jak bezpiecznie zakończyć tę toksyczną relację.
Pamiętaj, że nikt nie ma prawa Cię poniżać, kontrolować i odbierać Ci radości życia. Zasługujesz na szacunek, miłość i bezpieczeństwo.
Mam dołek. W materacu.
Wreszcie mam fotel, który nie trzeszczy przy każdym najmniejszym ruchu. Trzeszczący fotel to jak czapka krakowska z pawim piórkiem, demaskująca twoją pozycję w okopach na froncie. Matka od razu wie, że wstałam w nocy i usiadłam do komputera. A gdy słyszy, że ja wstałam, a sama też nie śpi, wtedy zwala mi się tu do kuchni, bo nagle chce jej się pić, jeść i ma potrzebę pogadać towarzysko, czyli o tym, co jej aktualnie dolega. A ja chcę sobie w spokoju coś przy komputerze popisać, poczytać i pooglądać!!! Teraz usiadłam po cichu jak duch i nic nie zatrzeszczało. Komfort. W pokoju u matki nadal ciemno, kot chwilowo nie krzyczy. Wielka ulga.
Tak, mój kot krzyczy. Ma prawie dziewiętnaście lat, a podobno wszystkie koty na starość wokalizują. Nasz wokalizuje w ten sposób, że nie miauczy, tylko krzyczy, a czasem wręcz wrzeszczy. Od kogo on się tego nauczył? Ano nauczył się od nas. Nieraz był świadkiem awantur między mną a matką i pewnie doszedł do wniosku, że chcąc osiągnąć istotną pozycję w stadzie, należy krzyczeć. A nawet trzeba wrzeszczeć tak głośno jak to możliwe, aby wymusić jakieś usługi, na przykład miskę jedzenia, posprzątanie brudnej kuwety WC, głaskanie lub po prostu nasze towarzystwo i zainteresowanie. Co jest do licha, przecież ja mam potrzeby!!!!!! – tak by to można zinterpretować.
Teraz wreszcie robię coś sensownego – piszę. Robię coś godnego homo sapiens, bo przed chwilą jeszcze wykonywałam kretyńskie prymitywne czynności małpy, aby móc przy komputerze w ogóle usiąść. Komputer mam w kuchni, tu też sypiam na materacu. Musiałam ten materac przesunąć, aby przysunąć do komputera fotel. Aby przesunąć materac, musiałam pościągać z niego całą pościel wraz z trzema dodatkowymi kocykami, które wypełniają zagłębienie pośrodku, odgniecione w materacu (za „trzynastkę” kupię sobie nowy, znów będzie na dwa-trzy lata). Po ustawieniu materaca we właściwym miejscu, z uwzględnieniem miejsca w kuchni dla mojej kwarcowej farelki, z powrotem wszystkie te bety i bambetle poukładałam. I wreszcie siedzę. W międzyczasie deptając po moim pościelonym już materacu dotarłam do czajnika i zrobiłam sobie małą kawkę.
Strajk włoski [Bing AI] – czyli jak rozwalić system
Strajk włoski to forma protestu, w której pracownicy wykonują swoje obowiązki z wyjątkową dokładnością, co prowadzi do znacznego spowolnienia tempa pracy i obniżenia wydajności.
Czym jest strajk włoski?Strajk włoski, znany również jako „sciopero bianco”, to specyficzna forma protestu, w której pracownicy nie przestają pracować, ale wykonują swoje obowiązki w sposób skrajnie drobiazgowy i powolny. Celem tego działania jest wywarcie presji na pracodawców w celu poprawy warunków pracy lub wynagrodzenia, bez formalnego opuszczania stanowisk.
Ten Kraj OKRADŁ Polskę Najbardziej w Historii (To NIE Rosja)… SZOKUJĄCE Dowody! [YT]
Rosja
Dla wielu Polaków wojna z Rosjanami byłaby wojną bratobójczą, ponieważ łączy nas historia. Przeżyliśmy wspólnie czasy Układu Warszawskiego i to nas łączy, nie dzieli, jak by chcieli Amerykanie!
Moja mama
Moja mama nie jest normalna. Dopóki z tatą byli małżeństwem, nie zauważałam tego – tata umiejętnie panował nad atmosferą naszej trzyosobowej rodziny.. Ale gdy rozwiedli się w połowie lat siedemdziesiątych, relacje między mną a nią stały się… dziwne. Zaczęła zachowywać się w stosunku do mnie w sposób tak przykry, jakby nagle stała się inną osobą. Początkowo przypisywałam to jej przeżyciom w reakcji na porzucenie przez tatę. Współczułam jej i wybaczałam, ale tym sposobem wyrządziłam sobie krzywdę – powinnam była już wtedy ją winić!
Nasze relacje nigdy nie poprawiły się, tak jest do dziś. Bardzo skrupulatnie moi prześladowcy wykorzystywali ułomność umysłową, ale też moralną mojej mamy. Szalenie skrupulatnie, zadziwiająco skrupulatnie, jakby chodziło im o coś wielkiego, a nie tylko o jedną mnie. To było jak popis ich absolutnych możliwości organizacyjnych, nieustępliwości, determinacji i perfekcji. Może obserwatorzy tej sytuacji mieli się bać? Może więc był to terror, który miał zmusić obserwatorów do uległości? Nikt przecież nie chciałby mieć w domu tak zrujnowanych relacji rodzinnych.