Broń elektromagnetyczna (hard power)

Przepis na wypieprzenie człowieka z jego własnego mieszkania opracowały służby aparatu polskiego tajnego. Podejrzewam, że z inspiracji USA, ale — uczciwe mówiąc — nie wiem na pewno.

Najpierw organizuje się zbiorowy nalot na osobę, przy użyciu techniki skierowanej. Paraliżuje się tym sposobem zdolność do swobodnego funkcjonowania osoby-celu. Atakuje się umysł, a także ciało, w taki sposób, że osoba staje się częściowo niesprawna. Efekt jest taki, że osoba nie jest w stanie pracować, a więc zarabiać. Następnie sugeruje się, że ten atak to nie atak, lecz operacja specjalnego znaczenia, mająca za zadanie rozprawić się z pewnym szalenie groźnym procederem przestępczym i wrogim względem całego kraju. Nawet kontaktuje się z ofiarą pracownik kontrwywiadu wojskowego, dzwoni z informacją, że operacja prowadzona jest przez służby aparatu państwowego. Osoba, uspokojona, że nie dzieje się nic złego, pomimo niewyobrażalnych uciążliwości nabiera zaufania do kontaktujących się z nią za pomocą kontaktu bezpośredniego służb. No cóż, ojczyzna w potrzebie, trzeba się poświęcić. Ale skąd wziąć kasę na życie, skoro nie da się pracować, a więc zarabiać? Ponieważ to operacja legalna państwowa, to pewnie nie na koszt nawiedzonego przez tajnych obywatela. Obywatel zaciąga więc pożyczki. Mijają tygodnie, miesiące — tu pożycza, tam oddaje. Mija rok, dwa. Osoba zaczyna się denerwować, bo czas ucieka, a dług rośnie. Pisze więc pisma do stosownych urzędów jawnego aparatu państwa. Odpowiedzi nie otrzymuje. Jeszcze jakiś czas osoba daje się zwodzić, aż w końcu trrrach! Mówi dość! Niestety już jest za późno. Nalot wciąż trwa, jest tak przykry, że nie ma wątpliwości, iż jest to atak wrogi. Kolejne pisma do jawnych władz nie odnoszą skutku. Pracować w dalszym ciągu się nie da. I zaczyna się to, czego łatwo można się domyślić. Upomnienia wierzycieli o zwrot pożyczek, a następnie komornik. Koszty rosną w makabrycznym tempie. Komornik zabiera mieszkanie.

Proszę mi zwrócić koszty tej operacji, którą zaczęto jesienią 2016 r.

Poniżej wkleiłam list do premiera, ale najpierw parę słów komentarza. Pamiętam, choć jak przez mgłę, jak służby zabiły Blidę. Podobno zabiły ją w łazience. Nie cenię śp. Blidy, ale takie mordowanie to kompletne barbarzyństwo. Wpadli do jej mieszkania jak banda maczo, pewnie dumni z siebie. Taki styl zapanował w tym kraju — fascynacja siłą i władzą. Gdyby tym służbom zlecić zamordowanie śp. Popiełuszki, na pewno by to wykonali, i to dokładnie według instrukcji.

Szanowny Panie Premierze,

Dotyczy: moich pism skierowanych do Urzędu Premiera w dn.dn.: /…/

Ponownie składam skargę na poczynanie tajnych służb wobec mojej osoby. Jesienią 2016 r. rozpoczęła się tajna operacja polskich służb, nie wiem której dokładnie instytucji. Służby dosłownie wtargnęły w moje życie osobiste, łamiąc kompletnie moje prawa obywatelskie, a nawet prawa człowieka. Nie podano mi powodu ani żadnego tytułu prawnego owego wtargnięcia. Zgodnie z obowiązującym prawem, obywatel powinien zostać poinformowany, z jakiego powodu służby państwowe naruszają jego prywatność, jakie są to służby, a jeśli to naruszenie prywatności polega na wkroczeniu do domu obywatela, służby powinny pokazać obywatelowi nakaz prokuratorski. Te wymogi prawne nie zostały spełnione. Nie powinna zwalniać z wymogów prawnych forma wtargnięcia służb. Zastosowanie techniki elektromagnetycznej w celu nawiązania kontaktu bezpośredniego z obywatelem, zwłaszcza w jego mieszkaniu, też nie powinno zwalniać służb z obowiązku zachowania wspomnianych wymogów prawnych.

Kontakt bezpośredni przy zastosowaniu fal elektromagnetycznych stanowi dla obywatela sytuację przymusową. Obywatel nie ma przecież możliwości przerwania kontaktu ze służbami w dowolnym momencie, jak to jest możliwe podczas na przykład rozmowy telefonicznej. Naruszenie prywatności też jest szczególnego rodzaju: człowiek jest zaskakiwany we własnym domu w różnych sytuacjach. „Wizyty” służb oraz świadomość, że taka „wizyta” może w każdej chwili nastąpić, to powód do stresu, strachu i nerwic. Nękanie obywatela tego rodzaju „wizytami” może doprowadzić do załamania nerwowego, a w konsekwencji nawet rozbicia rodziny i uniemożliwienia wykonywania pracy zawodowej.

W ostatnich latach napisałam do Rządu kilka listów, których daty wymieniam na wstępie tego listu. Opisałam w nich problem tajnych operacji służb państwowych wobec mnie, a także metody, z których większość narusza moją nietykalność cielesną w sposób tak skandaliczny, że zasługuje na miano tortur, a nawet zamachu na moje zdrowie i życie. Natomiast sama technika zasługuje na miano, już nie techniki służącej do kontaktu bezpośredniego, lecz na miano broni. Nie otrzymałam dotąd od Rządu żadnych wyjaśniających odpowiedzi, a jedynie radę zwrócenia się do policji lub prokuratury. Rada okazała się – jak pisałam w ostatnim piśmie – bezużyteczna, ponieważ dla obu instytucji sprawa jest za trudna. Natrafiłam w Internecie na „Interpelację nr 1903 do ministra obrony narodowej w sprawie działań Ministerstwa Obrony Narodowej dotyczących broni elektromagnetycznej”, z której wynika, że temat broni elektromagnetycznej nie jest dostatecznie znany nawet posłom RP, a postawione przez posła pytania dowodzą, do jakiego stopnia sprawa broni elektronicznej jest w Polsce tematem tabu, co wynika również z odpowiedzi na tą Interpelację. Dekady przemilczania faktu stosowania broni elektronicznej w Polsce i odmawiania ofiarom nieludzkich praktyk pomocy państwa przejdą do historii jako etap jak najbardziej dla Polski wstydliwy. Pomimo że w naszym kraju funkcjonuje kilka partii, widać, że w dziele utrzymywania tego tabu wszystkie partie są zastanawiająco zgodne. Pod tym względem panuje – można powiedzieć – jednopartyjność. Jeden duch łączy wszystkie partie, a po drugiej stronie my, bezbronny naród. Tymczasem, w ciągu minionych dekad niecni intryganci polityczni i strategiczni doszli już do najwyższej perfekcji, a w dziele mataczenia broń psychotroniczna przydatna jest im w pełnej skali. Przy czym zamożność w naszym kraju jest wprost proporcjonalna do współpracy z owymi niecnymi intrygantami, odmowa współpracy postrzegana jest jako wina. Jakoś dziwnie rozmyła się moralność i zasady w kwestii współpracy, bo przecież współpraca obywatela ze służbami powinna odbywać się według określonych praw i przy zachowaniu ścisłych reguł konspiracji. Obywatel, chcąc pomagać ojczyźnie, ma prawo wyboru, z którymi służbami chce współpracować i czy w ogóle chce współpracować. Współpraca powinna ponadto mieć formalne, legalne ramy.

Ponownie składam skargę na poczynania służb wobec mnie, ponieważ skutkiem ich działań i nieludzkiego traktowania zrujnowano moje życie, godząc jednocześnie w moją reputację. Nie może być tak, by Polak we własnej ojczyźnie traktowany był jak najgorszy wróg. Nie można akceptować barbarzyńskich nalotów na człowieka i jego dom jako coś normalnego.

Polskiego tajnego aparatu miałam serdecznie dość już bardzo dawno. Wyniszczanie, prześladowania, tortury, intrygi, wilczy bilet itd. Odizolowałam się dzięki mojemu odkryciu, że da się zarabiać na wykonywaniu stron internetowych. Niczego od służb nie potrzebowałam. Co było mi konieczne, na to sama sobie zarobiłam i mogli mi wskoczyć! Niczego mi nie dali, fachu kodera wyuczyłam się sama, pracowałam na własnym sprzęcie. Wydźwignęłam się ze skutków ich prześladowań i tak minęło ponad osiem lat. Co się dzieje w świecie polityki, to mi dyndało. Aż nastała jesień 2016 r., kiedy znów mnie napadli. Wcześniej też dawali w przykry sposób znać o swoim istnieniu, ale pod koniec 2016 r. nastąpił skomasowany atak. Widać, że mieli wszystko wcześniej opracowane, zaplanowane. I po co skierowali na mnie te swoje maszyny? Jak zwykle, nie wiadomo. Nie wiadomo, ponieważ nikt mi i tym razem powodu nie wyjawił. Żeby wszcząć taki atak, to trzeba być pospolitym, cynicznym bandytą, bez krzty moralności i uczciwości.

A oto najwyższy dowódca nalotu na mnie i mój dom: