Przedstawiam poniżej ciekawą wypowiedź internauty. Znajduje się w komentarzach do filmu dr Leszka Sykulskiego pt. „NA ŻYWO: Kto zostanie internowany po wprowadzeniu stanu wojennego?”
https://www.youtube.com/watch?v=J-rQZCg4b1g&lc=UgwaMQl9uJyq62q_0Ql4AaABAg
@petroskyrillos
Nasza najbliższa rodzina patrzyła na nas z niedowierzaniem, niemal z bólem w oczach, że nie otwieramy drzwi, choć było nas na to stać i moglibyśmy przyjąć tak wielu. Ich oskarżycielskie spojrzenia kłuły jak szpilki, ale my, z ciężkim sercem i głosem pełnym goryczy, tłumaczyliśmy, że lata spędzone w Ameryce naznaczyły nas prawdą, której oni nie mogli pojąć. Poznaliśmy tam nie tylko ludzi u władzy, ale i zwykłych Amerykanów – ich marzenia podszyte lękiem, media, które gloryfikują zwycięzców i bezlitośnie miażdżą przegranych. Ameryka to kraj, który żyje z wojny – nie tylko tej na polach bitew, gdzie zbrojeniowe koncerny i politycy budują fortuny na ludzkiej krzywdzie, ale i tej codziennej, niewidzialnej wojny o przetrwanie. Tam każdy walczy o swoje: o pracę, o dach nad głową, o miejsce w tym bezlitosnym wyścigu. To dziki kapitalizm, gdzie wspinasz się po szczeblach po trupach innych, gdzie sukces jest bogiem, a porażka – wyrokiem. Reklamy, bilbordy, rozmowy sąsiadów – wszystko krzyczy: ‘Bądź silniejszy, szybszy, lepszy!’ Ale jeśli potkniesz się, jeśli nie nadążysz, Ameryka nie wyciągnie ręki. Tam nie ma siatki bezpieczeństwa, którą znamy z Europy. Słabsi, mniej sprytni, ci, którzy nie dają rady – znikają w cieniu, zapomniani przez system, który karmi się rywalizacją i zyskiem, często z krwi wojen toczonych daleko stąd. Próbowaliśmy to wyjaśnić, błagając o zrozumienie, ale nasze słowa odbijały się od muru niezrozumienia. Nikt nam nie wierzył, nikt nie widział tej brutalnej prawdy, którą my nosiliśmy w sercach jak ranę. Zamiast tego widzieli w nas chłód, brak serca, jakbyśmy zamykali drzwi przed potrzebującymi z własnej woli, a nie z bolesnej świadomości, czego Ameryka nas nauczyła.
Nie tylko USA, lecz cały Zachód cierpi na demencję starczą. Ludność Zachodu nie jest w stanie w tym starczym otępieniu wymyślać rozwiązań dla bieżących problemów. Organ nie używany – jak wiadomo – zanika. I skoro ludzie Zachodu nie są nauczeni w ich KONSUMPCYJNYCH ustrojach myśleć twórczo, skutkiem tego ich intelekt zredukował się. Intelekt ludzi Zachodu jest w stanie agonalnym. Po czym to poznać? Przede wszystkim po katastrofalnych skutkach rządzenia.
