Dlaczego mam takie poczucie, jakby kraje Unii Europejskiej uważały, że my, obywatele Polski, czujemy się wciągnięci do Unii na siłę? Przecież my chcieliśmy do rodziny państw zachodnich! Nie trzeba nas było ani mamić, ani zmuszać. Czy prawa są dla nas ciężarem? Też nie. Prawa to dla nas żadna nowość. Mówi się ostatnio o wszczętym przez Komisję Europejską postępowaniu wobec Niemiec, za naruszenie prawa unijnego i podważanie prymatu wspólnotowego prawa nad prawem krajowym, a to w związku z programem skupu obligacji przez Europejski Bank Centralny. Tym sposobem objawił się dylemat, który ja rozumiem następująco: czy Unia ma być związkiem niepodległych państw, czy Stanami Zjednoczonymi Europy. Okazało się jeszcze i to, że my, obywatele Polski, nic nie wiemy o Unii. Jaka jest tak naprawdę jej wiodąca idea, jaka jest wizja przyszłości dla tej organizacji państw i czy w ogóle jest? Dopiero musiała powstać sytuacja konfliktowa, by zaczęto poruszać kwestę, czym ma być UE. Myślę, że winę za brak dyskusji ponoszą nasze polskie media. Powinny być emitowane regularne programy, ale prowadzone przystępnym dla przeciętnego Kowalskiego językiem, w sposób ciekawy, „lekkostrawny”, omawiające wszelkie prawa, założenia unijnych traktatów oraz dylematy.
